Μαμά φοβάμαι την Λογοκρισία…Κι εγώ παιδί μου!

Εν αρχήν ήν η Λογοκρισία…

To Διαδίκτυο είναι ένα μέσο το οποίο επιτρέπει στους χρήστες του να καταθέτουν την άποψη τους, όποια και αν είναι αυτή.

Ο πομπός, δηλαδή ο δημιουργός, ή ο εκφραστής, συνθέτει ένα ψηφιδωτό από εικόνες, λέξεις, αντιδράσεις και καταστάσεις σε ενα διαδικτυακο ιστοχωρο. Παρόλα αυτά, σ΄ αυτό το τόσο αχανές σύμπαν ελλοχεύει το φαινόμενο της λογοκρισίας.

Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ που εφαρμόζεται ξεκινά από την πλήρη απαγόρευση ανάλογα με τη θεματική και φτάνει μέχρι τον αποκλεισμό επιλεγμένου περιεχομένου. Άρα λοιπόν η λογοκρισία ακόμα και αν επιβάλλεται με τις καλύτερες προθέσεις ανοίγει τον δρόμο σε νέες απόπειρες περιορισμού της ελεύθερης έκφρασης… συνεπώς είναι επικίνδυνη αφου επιδιώκεται ο περιορισμός της εκφοράς του λόγου. Είτε κόβοντάς σου τη γλώσσα, είτε στέλνοντάς σου ένα ωραιότατά υπογεγραμμένο χαρτί όπου σε ενημερώνουν ότι απαγορεύονται τέτοιές δημοσιεύσεις που τους αφορούν χωρίς να έχεις αναφερθεί στο όνομα τους ή σε δικά τους θέματα !

Θα πρέπει να έχεις ενσωματώσει τον μπάτσο στο κεφάλι σου και να γνωρίζεις πότε μιλάς και πού δε μιλάς όπως λέει ο Φουκώ.

Ελευθερία λόγου

Η ελευθερία λόγου στο διαδίκτυο είναι το ίδιο σημαντική με την ελευθερία λόγου στην offline ζωή μας. Ο ψηφιακός κόσμος ειναι το ίδιο πραγματικός οσο και ο φυσικός.

Όταν ζεις σε μια χώρα που χρησιμοποιεί Κρατικούς Μηχανισμούς Λογοκρισίας σε κείμενα στο διαδίκτυο, τότε δεν απέχεις πολύ από μια χουντική  κοινωνία. Η λογοκρισία ενσωματώνεται σε τέτοιο βαθμό που ο άνθρωπος χάνει οτιδήποτε πηγαίο, αυθεντικό και γνήσιο έχει και γίνεται ένα στρατιωτάκι ηθικού, αισθητικού, πολιτικού και αξιακού κομφορμισμού.

Ποιους υποτίθεται ότι προστατεύει η λογοκρισία;

Τους αδαής, τους χαζούς, τους ανώριμους, τους ανθρώπους που νιώθουν ότι κάτι που εκφέρεται στη δημόσια σφαίρα, όχι απλώς τους ενοχλεί, αλλά τους ενοχλεί η ιδέα ότι εκφέρεται χωρίς να έχουν αυτοί το πάνω χέρι. Δεν είναι πχ. ότι δεν θέλω να δω την ταινία, αλλά με ενοχλεί που θα την δει κάποιος άλλος.

Η βάση της λογοκρισίας θεωρεί ότι είσαι κατ’ ουσία βλάκας και δεν μπορείς να προστατευτείς, θα σε προστατεύσω εγώ λοιπόν με μια φασιστική  προς εσένα επιστολή μου -χωρίς να έχω διαβάσει και τίποτα από τις απόψεις που εξέφρασες- για να μην εκτεθείς. Άρα η λογοκρισία, πέραν από το ότι μπορεί να είναι άδικη, σκληρή, αυταρχική, σε αντιμετωπίζει ως ηλίθιο ον που δεν μπορείς να εκφραστείς καθολικά και ουσιαστικά.

Όποιος βρίσκεται αμυνόμενος σε μια λογοκρισία δεν προστατεύεται, αφού η λογοκρισία ασκείται κυρίως σε βάρος αδύναμων και από άτομα σε θέσεις με αξιώματα. Υπάρχει όμως κάτι βαθύτερο, ο φόβος απέναντι στον ισχυρότερο. Όταν φοβόμαστε να χτυπήσουμε την αιτία του πραγματικού θυμού μας, που είναι η ιδιά προσωπική μας αδράνεια και ανοησία στην προκείμενη περίπτωση προς τον πολιτισμό αυτής της χωράς, τότε στοχεύουμε τα πυρά μας στον λιγότερο ισχυρό, ο οποίος θα είναι και πιο ευάλωτος.

Ο φόβος που αγγίζει θέματα ελεύθερης έκφρασης

Δε μπορούμε να είμαστε σε μόνιμο πανικό απέναντι στα λογοκριτικά ξόανα, γιατί έτσι μαθαίνουμε να ζούμε με φοβίες, αλλά ούτε και σε εφησυχασμό, επειδή τάχα μετέχουμε σε μια φιλελεύθερη κοινωνία.

Για χάριν της συζήτησης το 1988, έπειτα από αγωγή θρησκευόμενων και αφού ακολούθησαν εκτεταμένα επεισόδια στην Αθήνα, με καταστροφές σε κινηματογράφους, η δικαιοσύνη απαγόρευσε την προβολή της ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε «Ο τελευταίος πειρασμός», η οποία ήταν βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη λόγω των αντιδράσεων για σκηνές όπως η φαντασίωση του Χριστού με την Μαρία Μαγδαληνή.

Στο διαδίκτυο τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό. Σε μια σελίδα, βλέπεις το περιεχόμενο και αποφασίζεις εάν σου αρέσει ή όχι. Σε περίπτωση που στην αρχή σου αρέσει και μετά το μετανιώσεις, μπορείς να πάρεις το like σου πίσω και να το χαρίσεις κάπου αλλού.