Blog

Την εισβολή στη Συρία επέφερε ο κυνισμός της ΕΕ

Η Τουρκία μάχεται εναντίον τρομοκρατικών οργανώσεων οι οποίες εγείρουν απειλή για την εθνική της ασφάλεια, αναφέρει ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ.

Οι συριακές ανταρτικές δυνάμεις με την υποστήριξη της Τουρκίας έχουν τον έλεγχο πολλών πλέον περιοχών.

Οι τούρκικες υπηρεσίες προπαγάνδας επιλέγουν να δείξουν τούρκους στρατιώτες να εμφανίζονται σαν από μηχανής θεοί και να  φροντίζουν γυναίκες και παιδιά.

Αφετηρία της κρίσης στη Συρία ήταν ένα κύμα λαϊκής διαμαρτυρίας τμήμα του φαινομένου που το 2011 ονομάσαμε «Αραβική Άνοιξη». Σύντομα, όμως, η κύρια μορφή του έγινε η ένοπλη δράση ισλαμιστικών οργανώσεων με ανάμειξη και υποστήριξη ξένων δυνάμεων.

Οι ΗΠΑ αλλά και χώρες της Δυτικής Ευρώπης θεώρησαν ότι μια αλλαγή κυβέρνησης στη Συρία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο φιλοδυτική κατεύθυνση ενώ θα στερούσε τη Ρωσία από μια σύμμαχο. Η Τουρκία, που στήριξε και εξόπλισε μέρος της ισλαμιστικής αντιπολίτευσης, θεώρησε ότι θα μπορούσε τρόπον τινά να εντάξει τη Συρία στη δική της στρατηγική επιρροή.

Οκτώ χρόνια μετά, ένας πόλεμος που έχει ήδη στοιχίσει τη ζωή σε μισό εκατομμύριο ανθρώπους κι έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση από την εποχή του δευτέρου παγκοσμίου, μαίνεται εκτός ελέγχου.

Η Τουρκία επεδίωκε από καιρό μια μεγάλης κλίμακας εισβολή, θεωρώντας ότι θα εξουδετέρωνε έτσι και το κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Γνώριζε ότι αν και οι ΗΠΑ επιθυμούσαν να διατηρηθεί η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Συρία, πιο πολύ ηθελαν να απεμπλακούν, ιδίως από τη στιγμή που είχαν χάσει τη δυνατότητα αλλαγής κυβέρνησης.

Την εισβολή στη Συρία έφερε ο κυνισμός της Ευρώπης

Η Τουρκία γνωρίζει ότι η εισβολή και η στρατιωτική της δράση δεν μπορεί να είναι απεριόριστη… ήδη δρομολογούνται κάποιες χλιαρές πολιτικές εξελίξεις από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Παρόλα αυτα θα προσπαθήσει να πετύχει όσο το δυνατόν περισσότερα, κάτι που ήδη αποτυπώνεται σε μια πολύ βίαιη επέμβαση με σημαντικό αριθμό θυμάτων.

Smoke rises over the Syrian town of Tel Abyad, as seen from the Turkish border town of Akcakale in Sanliurfa province, Turkey, October 10, 2019. REUTERS/Murad Sezer

Το σύνολο της διεθνούς κοινότητας ανέχεται την τουρκική εισβολή, αφού και στο παρελθόν έχει αναγνωρίσει το δικαίωμα στην Τουρκία να επεκτείνει κατά το δοκούν τις επιχειρήσεις υποτιθέμενης προστασίας της ασφάλειας της εντός του συριακού εδάφους….

Το Τουρκικο χέρι που όπλισε το στηρίξαμε όλοι εμείς οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι…

Η τουρκική εισβολή στη Συρία, πράξη παράνομη όπως και όλες οι προηγούμενες τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε άλλες περιοχές. Η εισβολή στη Συρία δεν μας θυμίζει μόνο την εισβολή του 1974 στην Κύπρο αλλά και τις αντιφάσεις που διέπουν την διεθνή κοινότητα για παρεμβάσεις… μια Ευρωπαική Ένωση που με τον κυνισμό της επέφερε την αδυναμία της για πραγματική λύση του προβλήματος.

45 ΧΡΟΝΙΑ ΒΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Δεν τους εφερε η θαλασσα της Κερυνειας, τους εφερε η προδοσία και ο εγωισμός. Η ιστορία πίσω από το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή φαντάζει μια μυστική ακολουθία γεγονότων… τα ερωτηματα καθε χρονο αυξανονται…η Κυπρος μας παραμενει πληγωμενη… Ευθύνες σε όλες οι κυβερνήσεις που από το 1974 έως το 1986 δεν άνοιξαν τον Φάκελο της Κύπρου. Η πολιτική και η ηθική εκκρεμότητα που αφορά το χουντικό πραξικόπημα και τη τουρκική εισβολή βαρενουν οσους ανέστειλαν τις διώξεις των υπευθύνων της κυπριακής τραγωδίας. Η ιστορία μπορεί να ειπωθεί με χιλιάδες τρόπους, όπως συμφέρει τον καθενα, αλλά η ιστορία είναι μία.

Σάββατο πρωί 20ης Ιουλίου 1974

Στις 15 Ιουλίου 1974 ανατρέπεται ο Μακάριος από τους πραξικοπηματίες και στην Άγκυρα σήμανε συναγερμός.

Σάββατο πρωί 20ης Ιουλίου 1974

Πέντε μέρες μετά ακολουθεί η τουρκική εισβολή και μια γενική επιστράτευση που αποδεικνύεται φιάσκο. Τα μπακάλικα αδειάζουν. Όλοι καταλαβαίνουν ότι κάτι θα συμβεί.

Σάββατο πρωί 20ης Ιουλίου 1974

Οι τουρκικές δυνάμεις προετοιμάζονταν για την απόβαση στην Κύπρο και την εφαρμογή του σχεδίου «Αττίλας» που αποτελείτο από αποβατικές και αεροπορικές επιχειρήσεις. Σε αυτή συμμετείχαν συνολικά γύρω στους 40.000 Τούρκους.

«Αττίλας»

Σάββατο πρωί 20ης Ιουλίου 1974, 05:30΄,πάνω από την οροσειρά του Πενταδακτύλου σε ιδιαίτερα χαμηλή πτήση δύο Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη F104, κατευθύνονται με ταχύτητα προς το στρατόπεδο των Ελληνικών Δυνάμεων. Την ίδια ώρα τα στρατόπεδα της Λευκωσίας δέχονταν εκατοντάδες βόμβες από Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη. Άοπλοι πολίτες δολοφονήθηκαν, γυναίκες βιάστηκαν και αιχμάλωτοι στρατιώτες εκτελέστηκαν.

«Αττίλας»

Η ελληνική πλευρά ωστόσο βρέθηκε εξ απροόπτου, αντιδρώντας στην εισβολή με μεγάλη καθυστέρηση. Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς ήταν αργοπορημένη, γιατί είδαν την εισβολή ως ευκαιρία για να καταρρεύσει η πραξικοπηματική κυβέρνηση στο νησί. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο Σαμψών αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να παραδώσει την προεδρία.

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ 1974

Η Τουρκία από τη μεριά της υποστήριξε ότι δεν υπήρξε κάποια εισβολή, αλλά «ειρηνική επέμβαση», με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα.

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ 1974

Στις 4 το απόγευμα της 22ας Ιουλίου 1974 αρχίζει η ανακωχή όπως συμφωνήθηκε από τις δύο πλευρές, η οποία όμως παραβιάσθηκε αρκετές φορές από τους εισβολείς. Οι Τούρκοι ελέγχουν το 3% του Κυπριακού εδάφους, έχοντας δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα, που συνέδεε την Κερύνεια με τον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας.

ΕΙΣΒΟΛΗ 1974

Το Συμβούλιο Ασφαλείας, και ο ΟΗΕ έχει κάνει εκκλήσεις για άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία και για απομάκρυνση χωρίς καθυστέρηση του ξένου στρατιωτικού προσωπικού που η παρουσία του δεν προβλέπεται από διεθνείς συμφωνίες.

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ 1974

Στις 14 Αυγούστου ξεκίνησε η δεύτερη επιχείρηση των Τούρκων Αττίλας II η οποία κράτησε 3 ημέρες. Οι Τούρκοι θα κατακτούσαν περισσότερο από ό,τι υπολογιζαν. Οι ελληνοκυπριακές δυνάμεις ήταν χωρισμένες σε 3 τομείς, Δυτικό, Κεντρώο και Ανατολικό. Το σχέδιο των ελληνοκυπριακών δυνάμεων ήταν η ασθενής άμυνα και υποχώρηση έως μια προσχεδιασμένη αμυντική γραμμή, τη «Γραμμή Τρόοδους». Συνολικά, υπήρχαν 20 χιλιάδες άντρες στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς και 21 άρματα μάχης .

ΕΙΣΒΟΛΗ 1974

Η Τουρκία συνεχίζει να κατέχει παράνομα για 45 χρόνια το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 65% της καλλιεργήσιμης τότε έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της τότε βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων στο νησί. Περισσότεροι από 50.000 οπλισμένοι στρατιώτες από την Τουρκία παραμένουν στις κατεχόμενες περιοχές. Περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα.

” Τότε πεθαίνουν οι νεκροί, όταν τους λησμονούνε”. Κωστής Παλαμάς

Ελληνικέ Κυπριακέ Λαέ… γνώριμες ήταν οι σειρηνες που άκουσες σήμερα

Με το σήμα κωδικός «Αλέξανδρος εισήλθε νοσοκομείον», ο επικεφαλής των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο ταξίαρχος Μ. Γεωργίτσης ανήγγειλε το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974, στην ελληνική χουντικη ηγεσία την έναρξη του πραξικοπήματος.

Το πραξικόπημα δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ακολούθησε μία μακρά περίοδο αστάθειας στην Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία από την ίδρυση της το 1960 και μετά έζησε σειρά διακοινοτικών συγκρούσεων. Το κλίμα στην Κύπρο πριν το Πραξικόπημα ήταν ήδη τεταμένο. Η τρομοκρατία των παρακρατικών οργανώσεων, οι πολιτικές δολοφονίες και η προβληματική σχέση Μακαρίου-Αθηνών οξυνε τα πραγματα. Οι φήμες για ανατροπή του Μακαρίου πολλές.

08:15 το πρωί – δύο ισχυρές φάλαγγες αρμάτων εξήλθαν στο οδικό δίκτυο, η μία από το στρατόπεδο Κοκκινοτριμυθιάς, που αποτελούταν από όλα τα άρματα της Κυπριακής Εθνοφρουράς, περίπου 35 ρωσικής προέλευσης και με δύναμη 300 ανδρών, με κύριο σκοπό την εξουδετέρωση της Προεδρικής Φρουράς,150 ανδρες. Η δεύτερη φάλαγγα από το στρατόπεδο Καποτά στη Παλλουριώτισσα με άρματα βρετανικής προέλευσης που μετέφεραν μονάδα ΛΟΚ περίπου 300 ανδρών με σκοπό την εξουδετέρωση του αστυνομικού Εφεδρικού Σώματος που έδρευε περίπου 1 χλμ. μακρύτερα του Προεδρικού Μεγάρου. Στη συνέχεια οι δύο φάλαγγες θα συνέκλιναν και περικυκλώνοντας θα πυρπολούσαν κανονιοβολώντας το Προεδρικό.

Ένα χέρι αδερφικό οπλίζει τη σκανδάλη και σπέρνει τον πανικό στα αδέρφια του… Ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα τελικά; Και ποιο το τέλος άραγε; Ποιος φταίει; Ποιοι έχουν ενοχές;

Απο τη Χουντα πρόεδρος ορκιζεται ο Νίκος Σαμψών κι ετσι ανακύρηξε την «Ελληνική Δημοκρατία της Κύπρου». Το ίδιο απόγευμα φαινόταν ότι το πραξικόπημα είχε τελικά επικρατήσει με απολογισμό 91 νεκρούς και 250 τραυματίες.

Τη δεύτερη μέρα άρχισαν οι συλλήψεις από τους πραξικοπηματίες. Ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι που τοτε ήταν φαντάροι μιλάνε για εγκλεισμό τους σε καθεστώς απομόνωσης τις μέρες του πραξικοπήματος…

Ιστορίες τρομοκρατίας! Ιστορίες τραυματισμού εγκύων τουρκοκυπρίων στην κοιλιά για να εξοντωθεί το βρέφος, δολοφονίες εν ψυχρώ.. Ιστορίες ενός εμφυλίου που εξυπηρέτησε συμφέροντα που σχεδίαζαν την διχοτόμηση της Κύπρου. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εξακολουθούν να αγνοούνται από τις διακοινοτικές μάχες του 1963 και την τουρκική εισβολή του 1974.

Ο Μακάριος μέσω Μάλτας και Λονδίνου έφτασε στην Νέα Υόρκη, όπου στις 19 Ιουλίου έλαβε μέρος στην σύσκεψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου καταγγειλε την Χούντα των Αθηνών για εισβολή. Ωστόσο η τραγωδία είχε ήδη ξεκινήσει…

Πέντε ημέρες αργότερα χρησιμοποιώντας το πραξικόπημα ως πρόσχημα, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Στις 20 Ιουλίου, η Τουρκία επικαλούμενη το άρθρο 4 της συνθήκης Εγγυήσεων, εισέβαλε στην Κύπρο. Στις 23 Ιουλίου ο Νίκος Σαμψών προ της διαφαινόμενης κατάρρευσης παραιτήθηκε, όπως και το στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα.

Σε μια εισβολή δύο φάσεων, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, και παρά τις εκκλήσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ η Τουρκία κατέλαβε το 36,2% της εδαφικής επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας και εκτόπισε βίαια 200.000 Ελληνοκυπρίους. Άλλοι 20.000 Ελληνοκύπριοι, οι οποίοι παρέμειναν στις κατεχόμενες περιοχές, εξαναγκάστηκαν και αυτοί τελικά να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να αναζητήσουν καταφύγιο στις ελεγχόμενες από την κυπριακή Κυβέρνηση περιοχές. Μέχρι τον Απρίλιο 2013 λιγότεροι από 328 εγκλωβισμένοι Ελληνοκύπριοι και 109 Μαρωνίτες παρέμεναν στις κατεχόμενες περιοχές.

45 χρόνια μετα η απώλεια εκ του αποτελέσματος είναι δυσανάλογα μεγάλη!

“Τον ήλιον με φύσημα μπορείς να τον ισβήσεις;”

9η Ιουλίου 1821

Το ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη (1849-1917) «Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου», που χρονολογείται το 1894 περιγράφει την αρχή της μεγάλης σφαγής των Ελλήνων της Κύπρου, τον έχρισε ως τον ποιητή της Ρωμιοσύνης.

Την ποίηση δεν την σπούδασε ο Μιχαηλίδης. Μίμος των συγχρόνων του ποιητών, δεν θέλει να μείνει κατώτερος τους. Με το δυνατό του ένστικτο και τη λεπτή αίσθηση της τέχνης γράφει στην Κυπριακή διάλεκτο. Αυτοδίδακτος καθώς είναι, γράφει μέσα από την ψυχή του.

“Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου…”

Μετά την αρχή της Ελληνικής Επανάστασης στις 25 Μαρτίου 1821, οι Τούρκοι έλαβαν προληπτικά μέτρα στις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορία, όπου κατοικούσαν ελληνικοί πληθυσμοί και δεν είχαν επαναστατήσει. Από τον Ιούνιο έως τον Δεκέμβριο εκδηλώθηκαν διωγμοί σε περιοχές της Μικράς Ασίας (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Κυδωνίες και Έφεσος) και της Κύπρου, που αποσκοπούσαν στην τρομοκράτηση των ραγιάδων και την εξόντωση των ηγετών τους.

Η “9η Ιουλίου” αναφέρεται στον απαγχονισμό του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και των άλλων επισκόπων της Κύπρου από τους Τούρκους στις 9 Ιουλίου 1821. Η υπόθεση διαδραματίζεται την περίοδο της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Στην Κύπρο, κυκλοφόρησαν μυστικά κάποια επαναστατικά φυλλάδια από την Ελλάδα. Τα φυλλάδια έπεσαν στα χέρια των Τούρκων οι οποίοι φοβούμενοι ξεσηκωμό αποφάσισαν να εξολοθρεύσουν την εκκλησιαστική ιεραρχία καθώς και τους πιο εξέχοντες προκρίτους του νησιού.

Η σφαγή και το μαρτύριο μέσα από τους στίχους:

” … τ’ αρκοντολόϊν τους Ρωμιούς, τους μιάλους τουν’ του τόπου

να τους συνάξω μονομιάς και να τους ισκοτώσω.

έχω στο νου μου, πίσκοπε, να σφάξω, να κρεμμάσωκι’

αν ημπορώ που τους Ρωμιούς την Κύπρο να παστρέψω”.

Η πλοκή, τα νοήματα και η αριστοτεχνική χρήση της κυπριακής κάνουν το ποίημα να ξεχωρίζει σε βαθμό που να έχει αγαπηθεί από τον Κυπριακό λαό όσο κανένα άλλο. Στη Κύπρο εκείνη την εποχή κατοικούσαν 80.000 Έλληνες και 20.000 Τούρκοι.

Ο σουλτάνος Μαχμούτ Β’ γνώριζε ότι οι Έλληνες της Κύπρου δεν είχαν την πρόθεση να εξεγερθούν παρά την αριθμητική τους υπεροχή. Για πολλά χρόνια είχαν επιδείξει νομιμοφροσύνη. Η Φιλική Εταιρεία είχε εξαιρέσει την Κύπρο από την Επανάσταση, επειδή βρισκόταν μακριά από τις εστίες των πολεμικών επιχειρήσεων και το ελληνικό ναυτικό δεν μπορούσε να υποστηρίξει τον ξεσηκωμό του νησιού.

“Θεέ, που νάκραν δεν έχεις ποττέ στην καλωσύνην, λυπήθου μας και δώσε πκιον χαράν στην Ρωμιοσύνην.”

Η συνεισφορά της Κύπρου συνίστατο σε χρήμα και έμψυχο δυναμικό, όπως μαρτυρά επιστολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τον αρχιεπίσκοπο της Κύπρου Κυπριανό, στις 8 Οκτωβρίου 1820, που τον ευχαριστεί για τα χρήματα που συγκέντρωσε από εράνους των κατοίκων του νησιού. Για προληπτικούς λόγους, στις 3 Μαΐου 1821, αποβιβάστηκαν στην Κύπρο 4000 τούρκοι στρατιώτες από τη Συρία και την Παλαιστίνη.

“Τον Χάρον εν και βκάλλουν τον ποττέ πως έν’ φταισμένος· πάντα λαλούν το φταίσιμον πως το ’χει ο πεθαμμένος.”

Οι εκτελέσεις στη Λευκωσία

Μετά την ολοκλήρωση του αφοπλισμού των Ελλήνων, ο Κιουτσούκ Μεχμέτ συνέταξε ένα κατάλογο 486 επιφανών Κυπρίων με επικεφαλής των αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και διαμήνυσε στον σουλτάνο ότι σε τίποτα δεν ωφελεί ο αφοπλισμός ενόσω μένουν στη ζωή οι αναφερόμενοι στον κατάλογο, επειδή με τον πλούτο και τις διασυνδέσεις τους στην Ευρώπη μπορούν να προμηθευτούν όπλα και εφόδια και να προκαλέσουν εξέγερση στο νησί. Η Υψηλή Πύλη έδωσε τη συγκατάθεσή της στη σφαγή όλων των προσώπων του καταλόγου και τη δήμευση της περιουσίας τους, εκτός κι αν αποφάσιζαν να αλλαξοπιστήσουν.

« Τζι ετρέξασιν τα ‘δρώματα απού το πρόσωπόν του,

απού του ήλιου την πολλήν την καψερήν την αύραν

τζι εβάλαν την συρτοθηλειάν ευτύς εις τον λαιμόν του

τζιαι τζιει πκιον ετελειώσασιν τα κάστια που ταύραν.

Οι εκτελέσεις ξεκίνησαν στις 9 Ιουλίου, ημέρα Σάββατο, με την καρατόμηση των μητροπολιτών Πάφου, Κιτίου, Κυρηνείας, και τον απαγχονισμό του Aρχιεπισκόπου Κυπριανού.

«Δώσ’ μας τους δεσποτάδες τζιαι τον Δημήτρην για θαφκιόν, να μεν μείνουν τζι εν κρίμαν.»… τζι είπεν με κάμποσους θυμούς τζιαι κάμποσες φοβέρες: «Φύετε τζι εν σας δκιω τωρά κανέναν για το μνήμαν, θέλω να μείνουν τζιει χαμαί άθαφτοι τρεις ημέρες!»

Οι πρόκριτοι κλήθηκαν στη Λευκωσία δήθεν για διαβουλεύσεις και τέθηκαν υπό κράτηση, ενώ οι περισσότεροι συνελήφθησαν στους τόπους διαμονής τους, στις 12 Ιουνίου 1821, κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας. Ο αριθμός των εκτελεσθέντων ανήλθε στους 470. Ορισμένοι, από όσους αναγράφονταν στο σουλτανικό φιρμάνι, κατόρθωσαν να διαφύγουν στο εξωτερικό· ανάμεσά τους ο Ιωάννης Σαρίπολος ο οποίος κατέφυγε στην Τεργέστη με τον τετράχρονο τότε γιο του Νικόλαο.

Οι εξελίξεις επιτάχυναν την εμφάνιση ελληνικών πλοίων δυτικά της Κερύνειας, με επικεφαλής, τον Κωνσταντίνο Κανάρη.