Μαμά φοβάμαι την Λογοκρισία…Κι εγώ παιδί μου!

Εν αρχήν ήν η Λογοκρισία…

To Διαδίκτυο είναι ένα μέσο το οποίο επιτρέπει στους χρήστες του να καταθέτουν την άποψη τους, όποια και αν είναι αυτή.

Ο πομπός, δηλαδή ο δημιουργός, ή ο εκφραστής, συνθέτει ένα ψηφιδωτό από εικόνες, λέξεις, αντιδράσεις και καταστάσεις σε ενα διαδικτυακο ιστοχωρο. Παρόλα αυτά, σ΄ αυτό το τόσο αχανές σύμπαν ελλοχεύει το φαινόμενο της λογοκρισίας.

Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ που εφαρμόζεται ξεκινά από την πλήρη απαγόρευση ανάλογα με τη θεματική και φτάνει μέχρι τον αποκλεισμό επιλεγμένου περιεχομένου. Άρα λοιπόν η λογοκρισία ακόμα και αν επιβάλλεται με τις καλύτερες προθέσεις ανοίγει τον δρόμο σε νέες απόπειρες περιορισμού της ελεύθερης έκφρασης… συνεπώς είναι επικίνδυνη αφου επιδιώκεται ο περιορισμός της εκφοράς του λόγου. Είτε κόβοντάς σου τη γλώσσα, είτε στέλνοντάς σου ένα ωραιότατά υπογεγραμμένο χαρτί όπου σε ενημερώνουν ότι απαγορεύονται τέτοιές δημοσιεύσεις που τους αφορούν χωρίς να έχεις αναφερθεί στο όνομα τους ή σε δικά τους θέματα !

Θα πρέπει να έχεις ενσωματώσει τον μπάτσο στο κεφάλι σου και να γνωρίζεις πότε μιλάς και πού δε μιλάς όπως λέει ο Φουκώ.

Ελευθερία λόγου

Η ελευθερία λόγου στο διαδίκτυο είναι το ίδιο σημαντική με την ελευθερία λόγου στην offline ζωή μας. Ο ψηφιακός κόσμος ειναι το ίδιο πραγματικός οσο και ο φυσικός.

Όταν ζεις σε μια χώρα που χρησιμοποιεί Κρατικούς Μηχανισμούς Λογοκρισίας σε κείμενα στο διαδίκτυο, τότε δεν απέχεις πολύ από μια χουντική  κοινωνία. Η λογοκρισία ενσωματώνεται σε τέτοιο βαθμό που ο άνθρωπος χάνει οτιδήποτε πηγαίο, αυθεντικό και γνήσιο έχει και γίνεται ένα στρατιωτάκι ηθικού, αισθητικού, πολιτικού και αξιακού κομφορμισμού.

Ποιους υποτίθεται ότι προστατεύει η λογοκρισία;

Τους αδαής, τους χαζούς, τους ανώριμους, τους ανθρώπους που νιώθουν ότι κάτι που εκφέρεται στη δημόσια σφαίρα, όχι απλώς τους ενοχλεί, αλλά τους ενοχλεί η ιδέα ότι εκφέρεται χωρίς να έχουν αυτοί το πάνω χέρι. Δεν είναι πχ. ότι δεν θέλω να δω την ταινία, αλλά με ενοχλεί που θα την δει κάποιος άλλος.

Η βάση της λογοκρισίας θεωρεί ότι είσαι κατ’ ουσία βλάκας και δεν μπορείς να προστατευτείς, θα σε προστατεύσω εγώ λοιπόν με μια φασιστική  προς εσένα επιστολή μου -χωρίς να έχω διαβάσει και τίποτα από τις απόψεις που εξέφρασες- για να μην εκτεθείς. Άρα η λογοκρισία, πέραν από το ότι μπορεί να είναι άδικη, σκληρή, αυταρχική, σε αντιμετωπίζει ως ηλίθιο ον που δεν μπορείς να εκφραστείς καθολικά και ουσιαστικά.

Όποιος βρίσκεται αμυνόμενος σε μια λογοκρισία δεν προστατεύεται, αφού η λογοκρισία ασκείται κυρίως σε βάρος αδύναμων και από άτομα σε θέσεις με αξιώματα. Υπάρχει όμως κάτι βαθύτερο, ο φόβος απέναντι στον ισχυρότερο. Όταν φοβόμαστε να χτυπήσουμε την αιτία του πραγματικού θυμού μας, που είναι η ιδιά προσωπική μας αδράνεια και ανοησία στην προκείμενη περίπτωση προς τον πολιτισμό αυτής της χωράς, τότε στοχεύουμε τα πυρά μας στον λιγότερο ισχυρό, ο οποίος θα είναι και πιο ευάλωτος.

Ο φόβος που αγγίζει θέματα ελεύθερης έκφρασης

Δε μπορούμε να είμαστε σε μόνιμο πανικό απέναντι στα λογοκριτικά ξόανα, γιατί έτσι μαθαίνουμε να ζούμε με φοβίες, αλλά ούτε και σε εφησυχασμό, επειδή τάχα μετέχουμε σε μια φιλελεύθερη κοινωνία.

Για χάριν της συζήτησης το 1988, έπειτα από αγωγή θρησκευόμενων και αφού ακολούθησαν εκτεταμένα επεισόδια στην Αθήνα, με καταστροφές σε κινηματογράφους, η δικαιοσύνη απαγόρευσε την προβολή της ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε «Ο τελευταίος πειρασμός», η οποία ήταν βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη λόγω των αντιδράσεων για σκηνές όπως η φαντασίωση του Χριστού με την Μαρία Μαγδαληνή.

Στο διαδίκτυο τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό. Σε μια σελίδα, βλέπεις το περιεχόμενο και αποφασίζεις εάν σου αρέσει ή όχι. Σε περίπτωση που στην αρχή σου αρέσει και μετά το μετανιώσεις, μπορείς να πάρεις το like σου πίσω και να το χαρίσεις κάπου αλλού.

Temple Of Zeus in Libya bigger than the Parthenon

Dating to the 5th century BC and restored by the Romans 500 years after, this temple is larger than the Parthenon in Athens. A reflection of the wealth and importance of the region of Cyrene in the ancient Greek world.

Cyrene was founded in c.630 BC as a colony of the Greek island of Thera, which had become too crowded. The ancient Greek city of Cyrene – Cyrenaica known today as Shahhat, was name the Athens of Africa. Cyrene was named after the Kyre son of god Apollo. In fact Pindar tells the story of how Apollo took nymph Cyrene from Northern Greece to Libya and had a child with her.

The temple was destroyed during a Jewish rebellion in 115 AD, which took place in various Roman districts as far as Cyprus and then was restored in 120 AD.
In fact under Marcus Aurelius, Cyrene was still restoring religious many areas due to the Jewish riots, all these at the end of Trajan’s reign in the Empire. The new constructions was a miracle for the fortune, victory, and power of the imperial family as well as the Senate and the Roman people.

In the great earthquake of 365 AD felt in all the Med, the temple collapsed and stayed neglected for centuries. Italian archaeologists restored the temple of Zeus to its present state in 1957. Some of the lost fluting was added to the columns in order to simulate the its original appearance. All work for restoration in Libya ceased in 1974. The temple is now an UNESCO World Heritage site. 

Temple Of Zeus

This temple of Zeus built in the Doric style, with two rows of 17 X 8 Doric columns, 70 X 32 meters. Though initially a Greek temple, later stonework on the temple shows evidence of Egyptian style workmanship. After the Jewish Revolt when the temple was restored it was given a new marble frontage and a high podium in the traditional Roman style follow the Empire’s fashion.


70 by 32

Archaeological evidence suggest that animal sacrifices were carried out within the temple. Thought there is some contracting evidence about which God this temple was dedicated too. Whilst there is agreement that it was to honor father of all Greek Gods, Zeus, some researchers argued that the temple served later as for Greek – Libyan Zeus Ammon. This can be seen from the numerous coins found in the area by various archaeologists bearing the head of Zeus – Ammon. Probably this convention was during Hellenistic period. Later on under Roman rulers this temple was devoted to Jupiter.

Alexander the Great’s desire to visit the oracle of a God known as Zeus-Ammon led to one of the strangest and most mysterious chapters of his life, some relating him with this temple of Zeus in Libya.

Pyla, the ancient Gate village

Naming

Pyla is a unique village near Larnaca and one of the oldest in Cyprus. Its name stems from the word « Pyli », which translates from Greek as «gate». According to this version, the village constitutes the gate which leads to the plain of Mesaoria.

However, according to a second version, the naming of the village is linked to the colonization of the village by the Achaeans.  The naming of the community is linked to the ancient Greek city of Pylos. This opinion is supported by the fact that excavations revealed ancient housing at the time of the colonization.

It is also likely that the original naming of the village was written in plural form. The community was initially called “Pylae”. In medieval sources, the village is refered to by the name of Pila as well as by the naming Les Piles.    

Archaeological Excavations

The area of the village of Pyla appears to have been inhabited ever since the Early and Middle Bronze Age (2400 – 1700 B.C.).

Locations of housings and cemeteries of the Late Bronze Age (1700-1125 B.C.) were identified. The housing and cemeteries of that area are probably located south of Pyla and near the coast as the residents of that area, similarly to those of other coastal areas, tried to develop maritime commerce. What is noteworthy is that these tombs contained a wealth of findings. 

At the end of the Late Bronze Age in 1230 B.C., a housing was established at the location “Kokkinokremmos”, which was however abandoned in 1190 B.C. built by Aegean refugees who arrived in Cyprus after the fall of the Mycenaean urban centres and who later moved towards the centre of the village. The presence of this specific population in the area, is confirmed by the findings of the archaeological excavation which include Minoan and Mycenaean ceramic objects.  

Pyla, the ancient Gate village

The tower of Pyla

With the arrival of the Franks in the Middle Ages, the land became the property of the royal family of Prince John II of Gallilee who died in 1315.
Laater became a royal estate. During the same period, a tower with a hanging bridge or a wooden staircase was constructed and is still standing today.

The Pyla Tower is a tall structure, built in the Middle Ages by the Venetians. It is an impressive stone observation tower with a lift.
Its entrance is on the third floor and is accessible by a metal staircase that leads up to it. In ancient times, the entrance was probably reached by a suspension bridge or wooden staircase.

There is currently nothing inside the tower which was built to protect the settlement from raids by the Saracens (the raid in 1425 is mentioned in the chronicles by Leontios Machairas). However, during the Venetian period, the village became state property and was confiscated by the Turks in 1570-71.

Pyla, the ancient Gate village

Venetian Network of Watchtowers

The tower of Pyla, along with the other towers-observatories of the Larnaka bay, used to guard the area.  Constructed over 500 years ago, the Venetian Watchtowers acted as an early warning system against naval attacks and remain intact in four separate villages within the Larnaka District.
Historians believe that the system would have continued across to the Ammochostos region and perhaps even across the whole of Cyprus.

The first watchtower of the Larnaka network can be found in Alaminos Village. The second, which is especially well-maintained, is located 20 metres from the beach of Pervolia and Kiti villages. A similar tower also exists at Pyla Village in the centre of Larnaka Bay, with the fourth watchtower at Xylophagou Village.

Μια πυραμίδα στην μέση του Αργολικού κάμπου

Η πυραμίδα του Ελληνικού

Στο νοτιοδυτικό άκρο της αργολικής πεδιάδας κοντά στις πηγές του Ερασίνου ποταμού (σημερινό Κεφαλάρι) και πάνω σε κύρια οδική αρτηρία που κατά την αρχαιότητα οδηγούσε από το ‘Αργος προς την Τεγέα και την υπόλοιπη Αρκαδία, συναντησα ένα στιβαρό μνημείο, ένα πέτρινο οχυρό,  την «Πυραμίδα του Ελληνικού».

Η πυραμίδα του Ελληνικού

Ψάχνοντας για αρχαίες αναφορές διάβασα τον Παυσανία που τον 2ο αιώνα μ.Χ. στο έργο του Ἑλλάδος περιήγησις, βιβλίο δεύτερο, Κορινθιακά (XXV, 7), αναφέρεται σε ένα πυραμιδοειδές οικοδόμημα στην περιοχή, χωρίς να είναι σαφές αν αυτό πρόκειται για την Πυραμίδα του Ελληνικού ή τη γειτονική Πυραμίδα του Λυγουριού.

Απεικόνιση της πυραμίδας, 1887

Το αναφερθέν οικοδόμημα ήταν διακοσμημένο με αργολικές ασπίδες και θεωρείτο, κατά τον Παυσανία, Τάφος (Τύμβος) των πολιτών και συγγενών που έπεσαν σε μάχη πολεμώντας για την εξουσία. Σύμφωνα με τον Παυσανία, η πυραμίδα χτίστηκε για να ταφούν οι νεκροί από την μάχη του Προίτου και του Ακρισίου. Οι δύο άντρες ήταν απόγονοι του Βασιλιά του Άργους, Δαναού και ήρθαν αντιμέτωποι για τη βασιλεία σε μία μάχη δίχως νικητή. Τότε χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά οι ασπίδες. Για να τιμήσουν τους νεκρούς τους, κατασκευάστηκε ένα κοινό μνημείο που ήταν διακοσμημένο με αργολικές ασπίδες. Χαρακτηριστικό της παλαιότητας της κατασκευής, σύμφωνα με τον Παυσανία, είναι ότι πρώτη φορά τότε είχαν χρησιμοποιηθεί ασπίδες σε μάχη.

Πυραμίδα του Ελληνικού

Είναι κατασκευασμένη από τεράστιες πέτρες από ασβεστόλιθο. Έχει μια στέρεη βάση και πάνω της συνεχίζουν τέσσερις άνισες πλευρές. Η δυτική πλευρά της είναι 14 μέτρα, η βόρεια 12, η ανατολική και η νότια 8. Στην ανατολική πλευρά προς τη θάλασσα βρίσκεται η πύλη/εισοδος της πυραμίδας.

Απο την πυραμίδα του Ελληνικού προς τον αργολικο καμπο

Αποτελείται από δύο μεγάλες πέτρες που ενώνονται σε τοξοειδές σχήμα που θυμίζουν την εισοδο τω Μυκηνων. Οι αρχαιολογικές έρευνες που έγιναν έφεραν στο φως ένα λουτρό, ένα πηγάδι και μία δεξαμενή.Σήμερα μεγάλο μέρος του κτίσματος διατηρείται σε καλή κατάσταση ενώ η κορυφή του έχει καταστραφεί.

Αψιδα: Η πυραμίδα του Ελληνικού

Το 1991 η επιστημονική ομάδα του καθηγητή Ιωάννη Λυριτζή, διεξήγαγε νέα έρευνα που τοποθετεί την ηλικία των κτισμάτων στα μέσα προς το τέλος της 3ης χιλιετίας π.Χ. στην προϊστορική περίοδο δηλαδή αντί στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα όπως ανέφεραν  Αμερικανοί αρχαιολόγοι το 1938. Ο αρχαιολόγος Aδαμάντιος Σάμψων σχολίασε πως έχει ήδη αποδειχθεί ότι το μνημείο χτίστηκε πάνω σε θεμέλια κτιρίου της Πρωτοελλαδικής εποχής, συνεπώς χτίστηκε μετέπειτα.

Δομη:Πυραμίδα του Ελληνικού

Ερευνα του τμήματος Φυσικής του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου αναφέρει ότι η πυραμίδα είναι χτισμένη το 2.720 π.Χ. Έαν ισχύει η χρονολόγηση του Εδιμβούργου τότε η πυραμίδα του Ελληνικού είναι από τις αρχαιότερες στον κόσμο!

Το δωματιο:Η πυραμίδα του Ελληνικού

Πυραμίδες ή πυραμιδοειδή κτίσματα

Τα εντυπωσιακά μνημεία που θεωρούνται τα αρχαιότερα της Ευρώπης και αναφέρονται στα έργα του Παυσανία είναι κόλουρες πυραμίδες και όχι ολοκληρωμένες πυραμίδες όπως της Αιγύπτου. Η κατασκευή τους, για στατικούς λόγους, δεν μπορεί να στηρίξει μια μυτερή στέγη.

Εισοδος:Πυραμίδα του Ελληνικού

Οι πυραμίδες είναι το σήμα κατατεθέν της Αιγυπτιακής αρχιτεκτονικής. Ωστόσο, στον Ευρωπαϊκό χώρο οι αρχαιότερες πυραμίδες ή πυραμιδοειδή κτίσματα όπως είναι η ακριβής περιγραφή τους, βρίσκονται στην Ελλάδα.  Oι πυραμίδες που έχουν εντοπιστεί στην Ελλάδα, αποτελούν μοναδικά δείγματα πυραμιδικής αρχιτεκτονικής στον ευρωπαϊκό χώρο. Η μορφή τους, η αρχιτεκτονική τους, καθώς και η στατιστική τους τοποθέτηση, κατατάσσουν μερικές από αυτές στην προϊστορική περίοδο.

Εσωτερικο: Πυραμίδα του Ελληνικού

Oι πυραμίδες στην Ελλάδα

Οι ιστορικές αναφορές στις ελληνικές πυραμίδες (Λακωνία, Θήβα, Αργος, Ταυγετός) είναι ελάχιστες αλλά συνολικά ξεπερνούν τις 26!

Η χρήση του μνημείου ως τάφου δεν είναι διασταυρωμένη, καθώς δεν έχει διευκρινιστεί εάν ο Παυσανίας αναφέρεται σε αυτή ή στη γειτονική πυραμίδα του Λυγουριού. Ίσως να χτίστηκε ως φρούριο ή ως παρατηρητήριο για τα άστρα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ιστορική πυραμίδα είναι χτισμένη σε σημείο στρατηγικής σημασίας.

Πυραμίδα του Ελληνικού

Η χρήση μας ενδιαφέρει περισσότερο από κάθε άλλο στοιχείο…ταφικά μνημεία, μικρά οχυρά, φρυκτωρίες, αστρονομικά κέντρα… Βέβαια οι ελληνικές πυραμίδες διαφέρουν από τις γνωστές αιγυπτιακές ως προς τη μορφή και πιθανότατα ως προς τη χρήση.

  1. Στα ύστερα χρόνια της αρχαιότητας. πριν και απ’ τους Αιγύπτιους. η πυραμίδα στην Ελλάδα θεωρούνταν ταφικό μνημείο, το ονομαζόμενο ”Πολυάνδριον”.
  2. Πλέον όμως κατατάσσεται στα οχυρά τύπου μικρών φρουρίων που έλεγχαν τους οδικούς άξονες γνωστά και από άλλες περιοχές της Αργολίδας και Κυνουρίας.
  3. Κτίσμα μιας αρχέγονης λατρείας που με κάποιον λειτουργικό ρόλο αφορουσαν την φύλαξη των προϊόντων του βασιλειου από την Εξουσια ή το Ιερατείο; Ο έλεγχος αυτός είναι ευνόητο πως προσέδιδε τεράστια δυναμη στο Ιερατείο .
Μια πυραμίδα στην μέση του Αργολικού κάμπου
Μια πυραμίδα στην μέση του Αργολικού κάμπου, Η πυραμίδα του Ελληνικού

Στα χνάρια των Αρκάδων στον λόφο του Άρωνα

Στο μέσο περίπου της επίπεδης κορυφής του τραπεζοειδούς λόφου του Μικρού Άρωνα στην περιοχή Αγλαντζιάς δίπλα από τη νεκρή ζώνη δεσπόζουν τα ερείπια του Φραγκικού Κάστρου «La Cava».

Το «La Cava» προπύργιο της Λευκωσίας

Οι Lusignan είχαν οικοδομήσει το ανάκτορο-φρούριο γύρω στο 1385 μ.Χ. επί βασιλείας του Φράγκου βασιλιά Ιάκωβου Α. Το κάστρο, πήρε την ονομασία του από την ύπαρξη μιας μεγάλης στέρνας (Cava) στο σημείο όπου οικοδομήθηκε. Αναφορές μιλούν και για ένα πρώιμοτερο γυναικείο μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία το οποίο ανήκε στο Τάγμα των Φραγκισκανών που δημιουργήθηκε στα πλαίσια της Καθολικής εκκλησίας, τον 13ο αιώνα.

Η θεα απο το «La Cava»

Το προπύργιο «La Cava» της Λευκωσίας

Μετά την κατάληψη της πόλης της Αμμοχώστου από τους Γενουάτες, Το φρούριο στον Άρωνα κτίστηκε για να αποτελέσει μέρος της αμυντικής πολιτικής του φράγκικου βασιλείου για αντιμετώπιση των επιθέσεων των Γενουατών που έφταναν μέχρι και την πόλη της Λευκωσίας. Εφόσον είχε καταληφθεί το λιμάνι της Αμμοχώστου ο Ιάκωβος αναζητούσε έναν ασφαλή δρόμο από τη Λευκωσία στην πόλη της Λάρνακας και συγκεκριμένα στην περιοχή της σημερινής Αλυκής, που τότε ήταν εμπορικό λιμάνι.

Οι Ευρωπαίοι ευγενείς έκτιζαν κάστρα ως μέσο ελέγχου της γύρω περιοχής, κέντρα διαχείρισης και σύμβολα ισχύος. Τα αστικά κάστρα χρησιμοποιούνταν για να ελέγξουν τον τοπικό πληθυσμό και τις σημαντικές εμπορικές διόδους, και αυτά της υπαίθρου ήταν τοποθετημένα κοντά σε περιοχές οι οποίες ήταν σημαντικές για την κοινότητα, όπως μύλοι και καλλιέργειες.

Η περιοχή φαίνεται ότι κατοικήθηκε εκτεταμένα προς το τέλος της Φραγκοκρατίας, επί βασιλείας Ιάκωβου Β΄ του Νόθου (1468-1473), συζύγου της βασίλισσας Αικατερίνης Κορνάρο (1473-1489). Το φρούριο εμφανίζεται σε ταξιδιωτικά κείμενα Ευρωπαίων επισκεπτών, κόμηδων και μαρκησίων, που δήλωναν εντυπωσιασμένοι από τους κήπους του, με τη μεγάλη αφθονία από πορτοκαλιές, λεμονιές, νεραντζιές και άλλα φρουτόδεντρά, καθώς και από την ύπαρξη πολυάριθμων βρυσών και πηγαδιών, από τα οποία ποτίζονταν οι κήποι.

Οι ιδιοκτήτες της περιοχής αυτής ήταν η οικογένεια των Φράγκων de Aglande από τους οποίους πιστεύεται ότι προέρχεται και η ονομασία ‘Αγλαντζιά’. Το κάστρο αποτελεί και το μοναδικό σωζόμενο μεσαιωνικό μνημείο στην περιοχής της Αγλαντζιάς.

Στα χνάρια των Αρκάδων στον λόφο του Άρωνα

Το φρούριο καταστρέφεται

Κατά την εισβολή των Μαμελούκων της Αιγύπτου στην Κύπρο το 1426 το φρούριο καταστρέφεται για να επιδιορθωθεί λίγο αργότερα κι έπειτα από τους Βενετούς, το 1570, για να μη χρησιμοποιηθεί από τους Οθωμανούς, οι οποίοι είχαν στρατοπεδεύσει στο πάρκο της Αθαλάσσας, όταν πολιορκούσαν την πόλη της Λευκωσίας.

Μετά από μερικές επιδιορθώσεις, οι Οθωμανοί χρησιμοποίησαν τον μεγαλύτερο από τους δυο πύργους του κάστρου ως πυριτιδαποθήκη. Η οριστική καταστροφή του κάστρου επήλθε το 1870 από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Σωφρόνιο, εφόσον με σχετική άδεια από τον Οθωμανό διοικητή, αφαίρεσέ από τα ερείπια του Λα Κάβα μεγάλη ποσότητα από πέτρες για την ανέγερση της εκκλησίας της Φανερωμένης στη Λευκωσία.

Η Ελληνική γλώσσα πάνω στον λόφο

Ολόκληρος ο λόφος του Άρωνα αλλα και η ευρύτερη περιοχή της Αγλαντζιάς είναι διάσπαρτη από απολιθωμένα όστρακα. Σε μια εκδοχή, βρίσκουμε την ονομασία Αγλαντζιά να είναι ενδεικτική της γεωλογίας της από τα θαλάσσια κογχύλια (άχλαξ – κόχλος), όστρακο με διπλό κέλυφος.

Απέναντι από τον Μικρό Άρωνα υπάρχει ακόμη ένας τραπεζοειδής λόφος, ο Μεγάλος Άρωνας ή λόφος του Λιονταριού ή Λιονταρόβουνο. Ο Άρωνας πήρε την ονομασία κατά την περίοδο ανασκαφών από Άγγλους, ονομασία που ανάγεται στον εξελληνισμένο τύπο του εβραϊκού ονόματος ‘Aharon που θα πει ψηλό βουνό, λιοντάρι πολεμιστής, εξυψωτικός, φωτισμένος.

Στην παράδοση αναφέρονται δεσμοί της αρχαίας Αρκαδίας με την περιοχή της Αγλαντζιάς πριν από τον 12ον π.Χ. αιώνα.  Άγγλοι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στο λόφο τάφους της Εποχής του Χαλκού, καθώς και ένα αρχαίο οικισμό, που προϋπήρχε της αρχαίας πόλης της Λήδρας/Λευκωσίας. Ηρόδοτος και Παυσανίας αναφέρονται στον αποικισμό του νησιού από τους Αρκάδες. Δια του λόγου του αληθές έχουν ανευρεθεί στην περιοχή πήλινες πινακίδες και ζωγραφισμένα σε αγγεία με δείγματα της Αρκαδοκυπριακής διάλεκτού.

Στον μικρό λοφίσκο δίπλα με την ονομασία «Καφίζιν», βρέθηκε σπήλαιο αφιερωμένο στη λατρεία Νύμφης. Στα χνάρια των Αρκάδων στον λόφο του Άρωνα αφού στο σπήλαιο ανακαλυφθηκαν σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα και επιγραφές στην κυπροσυλλαβική γραφή!

Παράλληλα με τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας στην Κύπρο, αναπτύχθηκε και σύστημα γραφής, η λεγόμενη κυπροσυλλαβική γραφή. Πολυάριθμες είναι οι επιγραφές της 1ης χιλιετίας π.Χ. σε κυπριακό συλλαβάριο, που αποδίδουν την ελληνική γλώσσα.

Σήμερα ο Μεγάλος Άρωνας μαζί με τα αρχαία του βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή.